Ulična fotografija i promocija knjige Dvanaest radova – Mihailo Vasiljević
8. 11. 2022.

KONTAKT GALERIJA I GALERIJA SKC U 20:00

Izložba Ulična fotografija i promocija knjige Dvanaest radova – Mihailo Vasiljević

 

O radovima i knjizi govoriće Saša Janjić, istoričar umetnosti i Ivan Arsenijević, urednik likovnog programa SKC.

 

 

„Mislim da je to glup izraz, ‘ulična fotografija’. Ne govori ništa ni o fotografu ni o radu.”
Geri Vinogrand

 

Iako su fotografije ulica uobičajene od samih početaka istorije fotografije, one ne potpadaju pod široko rasprostranjenu kategoriju ulične fotografije. Ovaj izraz najčešće se odnosi na savremenu i istorijsku produkciju koja je nastala u ograničenom okviru pristupa koji podrazumeva fotografisanje ljudi na ulici. Nekada shvaćena kao žanr, nekada kao stil, ulična fotografija vezana je za fotografski rad u okviru koga ljudi na ulici postaju motivi pacifikovane varijante lova, u kojoj fotografi vešto hvataju njihove predstave. Nasuprot radovima umetnika poput Roberta Franka ili Gerija Vinogranda, koji su pogrešno označeni kao ulična fotografija, radovi ove vrste uglavnom podrazumevaju fotografije čiji se značaj iscrpljuje u traženju atraktivnih formalističkih rešenja izgleda – izraza, poza, pokreta i garderobe – ljudi i njihove veze sa okruženjem.

U seriji crno-belih snimaka „Ulična fotografija”, koja je nastala u periodu epidemije koronavirusa (2019–2022), predstavljeni su anonimni ljudi zatečeni na ulici. Rad je koncipiran kao istraživanje u kome slučaj nije shvaćen kao povod za dobijanje neočekivanih predstava, već kao neposredni indikator realnosti. Metodologija je podrazumevala potpuno demokratski pristup u okviru koga su, unutar tehničkih ograničenja, fotografisani ljudi bez obzira na njihov izgled i status. Nastao u javnom prostoru grada koji je pokriven biometrijskim kamerama za prepoznavanje lica, rad se može razumeti kao simbolički čin subverzije. Nasuprot, za javnost nevidljivim, detaljnim video-snimcima daljinskog nadzora kretanja ljudi na ulici stoje fotografije neprimetno napravljene anahronom tehnologijom za isključive potrebe umetničkog rada. U tom smislu, preuzimanje modela ulične fotografije u direktnoj je funkciji potcrtavanja biopolitičke kontrole nadzora i vidljivosti u savremenom trenutku ubrzane digitalizacije i redefinisanja pojma privatnosti.

Mihailo Vasiljević

 

 

Radeći u okviru medijskih ograničenja, ali i protiv njih, Vasiljević fotografiju razume kao konceptualnu alatku, odnosno medij koji poseduje moć prikazivanja realnosti, ali koji ima veliki potencijal manipulacije predstavom i njenim značenjem. Može se reći da je u osnovi njegovog rada mišljenje sveta kroz fotografiju, ne samo u smislu više ili manje koncipiranih ili poetizovanih prizora, već kroz složeno uodnošavanje subjekta i objekta, zahvaljujući kome su vidljivi različiti konteksti fotografije kao sveprisutnog društvenog fenomena. Vasiljevićevi radovi kreću se između krajnosti, konstantno balansirajući na tankoj granici koja posmatrača ostavlja u blagoj nedoumici, očekujući od njega značajan intelektualni napor. Takav posmatrač treba da zna da slika ne govori sve, da se njenih hiljadu reči često pretvori u kakofoniju informacija, različitih glasova i predstava. U tom smislu, više se ne postavlja pitanje da li posmatrač može da vidi, već šta može da pojmi i sazna o nizu predstavljenih motiva i mehanizmu reprezentacije. Vasiljević svojim radovima traži radoznalog i obrazovanog recipijenta koji sam dolazi do saznanja, primoravajući ga na preispitivanje fotografije kao višestrukog medijatora gledanja, znanja, pamćenja i razumevanja, odnosno arbitra dijaloga ličnog i kolektivnog, političkog i estetskog, umetničkog i ne-umetničkog.

Izvod iz teksta u knjizi Dvanaest radova Mihailo Vasiljević, Saša Janjić istoričar umetnosti

 

 

 

Mihailo Vasiljević (Beograd, 1981). Diplomirao je 2005. godine na Katedri za fotografiju, Akademija umetnosti BK, Beograd. Master studije Teorije umetnosti i medija završio 2009. godine na Univerzitetu umetnosti u Beogradu. Od 2019. godine na doktorskim studijama Istorije umetnosti, Filozofski fakultet u Beogradu. Od 2001. godine, njegovi radovi izlagani su na brojnim samostalnim izložbama u Srbiji i grupnim izložbama u Sloveniji, SAD, Grčkoj i Nemačkoj. Dobitnik je nagrade Different Worlds: Young Contemporary Photography, 2015; bio je dvostruki finalista nagrade Dimitrije Bašičević Mangelos (2015, 2016). Radio je kao asistent i predavač na Akademiji umetnosti BK (2005-2009) i kao docent na Novoj akademiji umetnosti (2009-2016) u Beogradu. Bio je koosnivač je i kourednik nezavisnog udruženja Centar za fotografiju (2011-2019). Njegov umetnički i teorijski rad vezan je za fotografiju kao društveni fenomen i usmeren je na istraživanje različitih kulturnih obrazaca i procesa.

 

www.mihailovasiljevic.com